О том, как дисциплина формирует характер, почему в обучении детей классика остается фундаментом и какая магия происходит за кулисами театра - в нашем интервью.
- Анастасия, для начала расскажите немного о себе. Как в вашей жизни впервые появились танцы? - Танцы в моей жизни появились ещё в раннем детстве. Мама заметила, что я постоянно танцую дома, собираю всех, ставлю в круг, говорю: «Давайте танцевать!»… И в шесть лет меня записали в танцевальный клуб «Вдохновение».
Моим первым педагогом была Махнёва Валентина Александровна, которая в дальнейшем сыграла огромную роль в моей танцевальной жизни. В танцевальных кругах Уральска Валентину Александровну помнят до сих пор - у неё была очень строгая, но сильная школа. Именно она буквально заразила меня танцами. Даже возвращаясь с занятий, я продолжала танцевать дома: когда мыла руки, когда ела, когда делала какие-то домашние дела - всё время. Мы очень боялись своего педагога, но очень любили. Именно она дала всю базу: как чувствовать себя на уроке, как вести себя на сцене… К огда переступаешь порог зала - и оказываешься в другом состоянии. Я уже давно сама не танцую, но вот это чувство осталось до сих пор: заходишь в зал и сразу втягиваешь живот, выпрямляешь спину, вытягиваешь шею. Это всё заложено с шести лет. Вся дисциплина и база - благодаря ей.
- Вы уже тогда понимали, что свяжете жизнь с танцами?
- Если честно, нет. Когда ты ребёнок, об этом не думаешь, просто наслаждаешься самим процессом. Мне это нравилось настолько, что в старших классах для меня наказанием было не пойти на танцы. Если получала тройку , родители говорили: «Не пойдёшь на тренировку !» Для меня это было самое страшное.
Мне всегда хотелось танцевать, выступать на сцене, участвовать в конкурсах и соревнованиях. У меня не было мысли преподавать. Осознание, что я хочу учить, пришло уже в подростковом возрасте, примерно в 10-11 классе, когда встал вопрос, куда поступать. Выбор был между психологией, биологией и танцами. И тогда я начала понимать, что танцевать и преподавать - это вообще разные вещи, разные навыки. Далеко не все хорошие танцоры становятся блестящими педагогами, и наоборот .
Помню, в 11 классе после последнего звонка нас спрашивали, кем мы себя видим в будущем. И тогда я впервые сказала, что хочу быть тренером по танцам. В итоге поступила в университет на педагога-хореографа. Уже на втором-третьем курсе начала преподавать: сначала индивидуальные занятия, потом маленькие группы. Сначала я очень сомневалась в себе, но, когда увидела первые результаты, поняла, что могу объяснять. И даже иногда кажется, что объяснять получается лучше, чем танцевать (смеется). Я ни разу не пожалела о своём выборе. Даже если появляется усталость или выгорание, всё равно понимаю: если бы я не любила эту работу, я бы ею не занималась. А так я прихожу и, наоборот, заряжаюсь. Дети дают новую энергию, и ты чувствуешь, что находишься на своём месте.
А еще мне хочется поблагодарить своих родителей за то, что были и остаются моей поддержкой и опор ой на протяжении всего танцевального пути. Их вера в меня да ла мне силы идти вперёд и заниматься именно тем , что я действительно люблю.
- А ваша собственная танцевальная карьера как-то развивалась параллельно?
- Да. Большую часть жизни - примерно с шести до двадцати лет - я занималась спортивно-бальными танцами. Мы ездили на чемпионаты: в подростковом возрасте были на чемпионате Европы в Киеве, ездили в Астану, Оренбург, Самару, Атырау, Актобе. Это были парные танцы, всегда с партнёром.
А уже в университете были разные дисциплины: народные, классические, современные танцы. Я познакомилась с новыми направлениями - казахский танец, модерн, контемп, классика. Все четыре года мы стояли у станка, осваивая эти направления.
На третьем курсе я узнала о студии Rondo под руководством Данилиной Ираиды Игоревны. Я связалась с н ей , сказала, что хочу работать, и меня пригласили. Сначала я была младшим преподавателем, и именно там начала глубже изучать классическую хореографию. Сейчас всё, что мы ставим, основано на классике. Это наша база и фундамент.
- Классика - это вечное, но мы видим, как стремительно меняется мода на танцевальные направления. Вы следуете этим трендам?
- Да, мода на танцы менялась буквально на наших глазах: когда я была маленькой, были популярны бальные танцы. Потом - хип-хоп, R&B, тектоник. Сейчас - high heels. Был период популярности тверка, сейчас и он прошел.
Тренды постоянно меняются, и я отношусь к этому позитивно. Главное, чтобы человек вообще двигался. Танцы - это и физическая нагрузка, и эмоциональная разрядка. Для меня, например, легче провести час в танцевальном зале, чем на беговой дорожке. Сама я тоже стараюсь пробовать новые направления, это особенно важно в работе с детьми - помогает быть с ними на одной волне .
- Нужен ли талант, чтобы заниматься танцами, или всё-таки важнее трудолюбие и упорство?
- Самое главное - желание. Есть талантливые люди, которым танцы даются очень легко, они быстро всё осваивают, но зачастую они ленивы и менее старательны. А есть менее одарённые, но очень трудолюбивые - и они добиваются больших результатов. Из своего опыта скажу: можно научить любого, если есть желание и практика.
- Чему танцы учат детей, помимо очевидных вещей вроде движений и координации?
- В первую очередь - дисциплине . Конечно, основа - это хореография, но сразу за ней идёт дисциплина . Это касается того, как ребёнок ведёт себя на занятии, на сцене, в общественных местах. Есть определённые правила: как вести себя в зале на уроке, на сцене . Это формирует культуру поведения не только на сцене, но и за её пределами. Я больше отношу танцы к искусству, чем к спорту. Спорт - это про дисциплину и характер, а танцы - это ещё и про эстетическое воспитание .
- Расскажите подробнее о студии Rond o . Вы пришли туда младшим преподавателем, а сейчас вы руководитель. Каким был ваш путь?
- Да, всё верно. Так сложилось, что прежний руководитель уехала в другой город и передала руководство мне. Изначально студия была балетной, но я решила убрать это слово из названия. Оно подразумевает строгий отбор по физическим данным: рост, вес, пропорции. Мы же хотели , чтобы у нас не было жесткого отбора. Поэтому мы стали хореографической студией.
Сейчас мы берём всех детей от трёх до восемнадцати лет - главное, чтобы у них было желание. Потому что если ребёнок не хочет, сколько ни заставляй - результата не будет.
К тому же, убрав слово «балетная», мы расширили спектр направлений. Мы можем ставить и классику, и современный танец, и народный. Я стараюсь, чтобы дети пробовали разные стили и получали широкий опыт. Наша основная задача состоит в том, чтобы раскрыть ребёнка, чтобы он чувствовал себя уверенно на сцене, мог выражать эмоции через танец. Также важны физическое и эмоциональное развитие и привитие культуры.
- Есть ли среди ваших учениц те, кто выпустился и продолжил заниматься танцами профессионально?
- Да. У нас есть выпускницы, которые поступили в Национальную академию хореографии в Астане. Например, Екатерина Якубенко - она училась у нас, потом поступила, сейчас продолжает обучение и приезжает к нам: проводит мастер-классы, ставит номера.
Но важно понимать: наша студия - любительская. Мы даём базу. Если ребёнок хочет идти в профессию дальше, нужно понимать, что там уже будут предъявляться определённые требования к физическим данным.
- Какими достижениями студии вы гордитесь особенно?
- Мы гордимся абсолютно всеми достижениями наших учениц, но особенно сейчас вспоминается танцевальный лагерь Мигеля, в который мы попали в 2015 году. Там проходил чемпионат, который он судил вместе с зарубежными судьями. Я тогда не только преподавала, но и танцевала вместе с группой. Мы заняли первое место в авторской хореографии и получили денежный приз. Это один из самых ярких моментов. Я до сих пор помню, как переживала перед выходом .
- Анастасия, а каким был ваш последний концерт как танцовщицы? У вас была возможность попрощаться со сценой или всё случилось внезапно?
- К сожалению, у меня такой возможности не было. Я не знала, что танцую свой последний концерт. Это было в 11 классе, мы с партнером занимались бальными танцами, но он переехал в другой город , и я осталась без партнера. Мне было 17, и в тот момент казалось, что танцевать соло - это уже не то. Я ушла в преподавание и просто не заметила, что тот концерт стал последним.
Осознание пришло ко мне недавно, когда я участвовала в танго-концерте Никиты Говорова. Мы три месяца репетировали с Владимиром Васильевичем Тыминским , и я заново вспомнила, что такое бальные танцы: «умирать» на тренировках, танцевать на каблуках. И вот когда я шла за кулис ами к сцене, буквально чувствовала каждый шаг, сердце колотилось. Это был такой сильный страх, какого я не испытывала перед выступлениями в детстве.
Сейчас я понимаю, что тот давний концерт остался для меня незакрытым гештальтом. Мне кажется, если бы я знала, что прощаюсь, я бы станцевала совсем иначе. И когда мои старшие девочки готовятся к выпуску из студии и говорят: «Это мой последний раз», - я очень хорошо их понимаю. Они морально проживают этот момент, а у меня его не было.
- Анастасия, помимо студии Rondo, вы работаете в театре. Расскажите об этом подробнее.
- В театр я пришла по приглашению Руслана Джумахметова - ставлю артистам хореографию в спектаклях, а иногда и сама выхожу на сцену. С главным режиссером театра Оксаной Малуша мы сотрудничаем на вечерних спектаклях, а с Русланом Джумахметовым - в детских. Также у меня был интересный опыт работы с приезжими режиссерами из Москвы и Уфы.
Я искренне восхищаюсь творческой энергией наших режиссёров, ведь каждый спектакль - это огромный труд, и я вижу, насколько они выкладываются при его подготовке. Приходя на репетиции, каждый раз я буквально подпитываюсь и вдохновляюсь этой энергией. И это определённо положительно влияет на моё творческое развитие. Театр - это совершенно другая история. В студии я сама принимаю решения, а в театре есть режиссёр, задача, рамки. Каждый раз это вызов и переживания . На моих глазах рождается магия: сначала на первой репетиции ничего не понятно, а потом всё обрастает музыкой, костюмами, светом, реквизитом. И перед сдачей спектакля ты думаешь: «Вау!» Это очень классно.
У меня получилось такое разветвление в одном направлении: в студии я работаю с детьми и родителями, а в театре - со взрослыми артистами. Это совершенно разный подход.
Для меня выход на сцену в театре - это особый кайф. После 9-10 лет преподавания я думала, что моя танцевальная карьера завершена. А тут появилась возможность выйти и станцевать. Но это совсем не то же самое, что конкурс или концерт. Там ты собралась, вышла под музыку, станцевала и ушла. А в спектакле ты существуешь в сцене: нужно жить, ходить, совершать действия, потом включается музыка, ты танцуешь, а после - продолжаешь жизнь на сцене, иногда даже вставляешь свои слова. Для меня это был вызов: смогу ли я?
И знаете, после этого опыта я начала совершенно иначе смотреть на актеров. Раньше, как хореограф , могла подумать: «Ну почему ты не сделал шаг? Почему не вступил вовремя?» А сейчас я понимаю, насколько многозадачна работа актера и какие они молодцы! Это очень полярные ощущения, и я рада, что театр дает мне возможность совмещать педагогику и творчество.
- Расскажите, что вас вдохновляет вне танцев? И как вы восстанавливаете силы?
- Если честно, почти всё связано с танцами. Даже отдых часто приводит обратно к ним. Но также я очень люблю пешие прогулки, занятия в спортивном зале. Очень хорошо отвлечься помогают просмотры сериалов и рисование по номерам.
- Какие у вас планы по развитию студии Rondo?
- Хочется больше выездных конкурсов. Поездки сильно расширяют кругозор детей. Также важно развивать репертуар, чтобы дети пробовали разные стили и становились универсальными.
- О чём вы сейчас мечтаете?
- Наверное, о наболевшем: чтобы было меньше выгорания и чтобы постановки рождались легче - сразу получались удачными и приносили удовольствие и детям, и зрителям. А если говорить о личных мечтах, то я очень хочу увидеть северное сияние и еще поплавать с китами.
- Спасибо большое за интервью, Анастасия! Желаем, чтобы все ваши мечты обязательно сбылись!
Анастасия Поликарпова: би ырғағындағы өмір
Би Анастасия Поликарпованы бала кезінен бастап сүйемелдеп келеді. Бал клубының жас студентінен кәсіби педагог-хореографқа және «Рондо» студиясының жетекшісіне дейін жеткен ол анық біледі: егер шын ниеті болса, кез келген адамға биді үйретуге болады.
Тәртіптің мінезді қалай қалыптастыратынын, балаларды оқытқанда неге классика іргетасы болып қала беретінін және театр сахнасының артында қандай сиқыр болатынын сұхбатымызда айтамыз.
– Анастасия, алдымен өзіңіз туралы қысқаша айтып өтсеңіз. Сіздің өміріңізде би алғаш рет қалай пайда болды? – Менің өмірімде би бала кезімде пайда болды. Анам үйде үнемі билеп жүргенімді байқап, бәрін жинап, шеңберге тұрғызып: «Кел, билейік!» деп... Ал алты жасымда «Шабыт» би үйірмесіне жазылдым.
Менің алғашқы ұстазым Валентина Александровна Махнева болды, ол кейін менің би өмірімде үлкен рөл атқарды. Оралдағы би үйірмелерінде Валентина Александровна әлі күнге дейін есінде - оның өте қатал, бірақ күшті мектебі болды. Мені бимен жұқтырған ол болды. Сабақтан қайтқанда да мен үйде билеуді жалғастырдым: қолымды жуғанда, тамақ ішкенде, үй шаруасын істегенде - үнемі. Ұстазымыздан қатты қорқатынбыз, бірақ оны қатты жақсы көретінбіз. Сыныпта өзін қалай ұстау керек, сахнада өзін қалай ұстау керек... Зал табалдырығын аттағанда, басқа күйде боласың. Мен ұзақ уақыт бойы билеген жоқпын, бірақ бұл сезім әлі де сақталады: сіз залға кіресіз және бірден асқазаныңызды сорасыз, арқаңызды түзетесіз, мойныңызды созасыз. Мұның бәрі алты жастан бастап бекітіледі. Барлық тәртіп пен база соның арқасында.
– Өміріңізді бимен байланыстыратыныңызды сол кезде түсіндіңіз бе?
- Шынымды айтсам, жоқ. Сіз бала кезіңізде бұл туралы ойламайсыз, тек процестің өзінен ләззат аласыз. Маған ұнағаны сонша, орта мектепте менің жазам биге бармау болды. Егер мен С алған болсам, ата-анам: «Сен жаттығуға бармайсың!» деді. Мен үшін бұл ең жаман нәрсе болды.
Мен әрқашан би билегім, сахнада өнер көрсеткім келеді, байқаулар мен байқауларға қатысқым келді. Менде сабақ беру туралы түсінік болмады. Мен сабақ бергім келетінін жасөспірім кезімде, шамамен 10-11 сыныпта, қайда оқуға түсу керек деген сұрақ туындағанда түсіндім. Таңдау психология, биология және би арасында болды. Содан кейін мен билеу мен оқытудың жалпы алғанда басқа нәрсе, басқаша дағдылар екенін түсіне бастадым. Жақсы бишілердің бәрі тамаша ұстаз бола бермейді, керісінше.
11-сыныпта соңғы қоңыраудан кейін болашақта өзімізді кім көреміз деп сұрағаны есімде. Содан кейін мен бірінші рет би жаттықтырушы болғым келетінін айттым. Соның нәтижесінде университетке оқытушы-хореограф мамандығына түстім. Екінші немесе үшінші курста мен сабақ бере бастадым: алдымен жеке сабақтар, содан кейін шағын топтар. Бастапқыда мен өзіме шынымен күмәндандым, бірақ алғашқы нәтижелерді көргенде мен түсіндіре алатынымды түсіндім. Ал кейде би билегеннен де түсіндіріп берген жақсы сияқты көрінеді (күлді). Мен таңдауыма ешқашан өкінген емеспін. Шаршау немесе шаршау пайда болса да, мен әлі де түсінемін: егер мен бұл жұмысты жақсы көрмесем, мен онымен айналыспас едім. Міне, мен келіп, керісінше зарядтаймын. Балалар жаңа қуат береді және сіз өзіңізді дұрыс жерде екеніңізді сезінесіз.
Сондай-ақ, менің бүкіл би сапарымда маған қолдау көрсетіп, қолдау көрсеткені үшін ата-анама алғыс айтқым келеді. Олардың маған деген сенімі маған алға ұмтылуға және шынымен жақсы көретін іспен айналысуға күш берді.
- Өзіңіздің би мансабыңыз қалай болса да қатар дамыды ма?
- Иә. Менің өмірімнің көп бөлігінде - алты жастан жиырма жас аралығында мен спорттық бал биімен айналыстым. Біз чемпионаттарға бардық: жасөспірім кезімізде Киевтегі Еуропа чемпионатында болдық, Астанаға, Орынборға, Самараға, Атырауға, Ақтөбеге бардық. Бұл ерлі-зайыптылар билері болды, әрқашан серіктеспен.
Университетте қазірдің өзінде әртүрлі пәндер болды: халықтық, классикалық, заманауи билер. Жаңа бағыттар – қазақ биі, модерн, контемпорари, классикамен таныстым. Төрт жыл бойы біз осы салаларды меңгеріп, станоктың жанында тұрдық.
Үшінші курста Данилина Ираида Игоревнаның жетекшілігімен «Рондо» студиясы туралы білдім. Мен оған хабарластым, жұмыс істегім келетінін айттым, мені шақырды. Алғашында мен кіші мұғалім болдым, дәл сол жерде классикалық хореографияны тереңірек зерттей бастадым. Қазір біз сахналағанның бәрі классикаға негізделген. Бұл біздің негіз бен іргетасымыз.
- Классика мәңгілік, бірақ біз би стильдерінің сәні қаншалықты тез өзгеріп жатқанын көріп отырмыз. Сіз осы трендтерді ұстанасыз ба?
- Иә, би сәні біздің көз алдымызда өзгеріп жатты: кішкентай кезімде бал биі танымал болатын. Содан кейін - хип-хоп, R&B, тектоника. Енді - биік өкшелі аяқ киім. Тверкингтің танымал кезеңі болды, бірақ қазір ол өтті.
Трендтер үнемі өзгеріп отырады және мен бұған оң қараймын. Ең бастысы, адам мүлдем қозғалады. Би - бұл физикалық белсенділік және эмоционалды босату. Мен үшін, мысалы, жүгіру жолында емес, би залында бір сағат өткізу оңайырақ. Мен өзім де жаңа бағыттарды сынап көруге тырысамын, бұл әсіресе балалармен жұмыс істегенде маңызды - бұл олармен бір толқын ұзындығында болуға көмектеседі.
– Би үшін талант керек пе, әлде еңбек пен табандылық маңыздырақ па?
– Ең бастысы – тілек. Талантты адамдар бар, оларға би оңай келеді, олар бәрін тез меңгереді, бірақ көбінесе олар жалқау және аз еңбекқор. Ал дарындылығы төмен, бірақ өте еңбекқорлары бар - және олар үлкен нәтижелерге жетеді. Өз тәжірибемнен айтарым: қалауыңыз бен тәжірибеңіз болса, кез келген адамды үйрете аласыз.
- Би билеу балаларды қозғалыс пен үйлестіру сияқты айқын нәрселерден басқа не үйретеді?
– Ең алдымен – тәртіп. Әрине, негізі хореография, бірақ одан кейін бірден тәртіп келеді. Бұл баланың сабақта, сахнада және қоғамдық орындарда өзін қалай ұстауына қатысты. Белгілі бір ережелер бар: сыныпта, сабақта, сахнада өзін қалай ұстау керек. Бұл сахнада ғана емес, одан тыс жерлерде де өзін-өзі ұстау мәдениетін қалыптастырады. Мен билеуді спорттан гөрі өнер деп санаймын. Спорт – тәртіп пен мінез, ал би – эстетикалық тәрбие.
- Rond o studio туралы толығырақ айтып берсеңіз. Кіші мұғалім болып келдің, қазір басшысың. Сіздің саяхатыңыз қандай болды?
- Иә, солай. Солай болды, бұрынғы менеджер басқа қалаға кетіп, басшылықты маған тапсырды. Бастапқыда студия балет студиясы болды, бірақ мен бұл сөзді атаудан алып тастауды шештім. Бұл физикалық деректерге негізделген қатаң таңдауды білдіреді: биіктік, салмақ, пропорциялар. Біз қатаң іріктеуден аулақ болғымыз келді. Сондықтан хореографиялық студия болдық.
Қазір біз үш жастан он сегіз жасқа дейінгі барлық балаларды аламыз - ең бастысы олардың қалауы бар. Өйткені бала қаламаса, қанша күш салсаң да нәтиже болмайды.
Сонымен қатар, «балет» сөзін алып тастау арқылы біз бағыттардың ауқымын кеңейттік. Біз классиканы, заманауи биді, халық биін қоя аламыз. Мен балаларға әртүрлі стильдерді сынап көруге және кең ауқымды тәжірибеге ие болуға тырысамын. Біздің басты міндетіміз - баланың сахнада өзін сенімді сезінетіндей етіп, би арқылы эмоциясын көрсете алатындай етіп ашу. Физикалық және эмоционалдық даму және мәдени инстилляция да маңызды.
– Шәкірттеріңіздің арасында оқуын бітіріп, кәсіби биді жалғастырғандар бар ма?
- Иә. Астанадағы Ұлттық хореография академиясына оқуға түскен түлектеріміз бар. Мысалы, Екатерина Якубенко - ол бізбен бірге оқыды, кейін оқуға түсті, қазір оқуын жалғастырып, бізге келеді: шеберлік сабақтарын жүргізеді, хореографтар қойылымдарын жүргізеді.
Бірақ түсіну маңызды: біздің студия - әуесқой. Біз базаны береміз. Егер бала кәсіпке одан әрі барғысы келсе, физикалық деректерге белгілі бір талаптардың болатынын түсінуіңіз керек.
– Студияның қандай жетістіктерін ерекше мақтан етесіз?
- Біз студенттеріміздің барлық жетістіктерін мақтан тұтамыз, бірақ 2015 жылы біз қатысқан Мигельдің би лагері қазір есімде. Ол жерде ол шетелдік төрешілермен бірге төрелік еткен чемпионат өтті. Содан сабақ беріп қана қоймай, топпен биледім. Түпнұсқа хореография бойынша бірінші орын алып, ақшалай сыйлық алдық. Бұл маңызды сәттердің бірі. Кетер алдында қанша уайымдағаным әлі есімде.
- Анастасия, биші ретінде соңғы рет қандай концерт бердіңіз? Сахнамен қоштасуға мүмкіндік болды ма, әлде бәрі кенеттен болды ма?
– Өкінішке орай, менде ондай мүмкіндік болмады. Мен соңғы концертімді билеп жатқанымды білмедім. Ол 11 сыныпта еді, жолдасым екеуміз бал биімен айналысатынбыз, бірақ ол басқа қалаға көшіп кетті, мен жолдассыз қалдым. Менің жасым 17-де еді, сол кезде соло билеу бұрынғыдай емес сияқты болды. Мен ұстаздыққа кірістім және бұл концерт менің соңғысы екенін байқамадым.
Мен жақында Никита Говоровтың танго концертіне қатысқанымда түсіндім. Біз Владимир Васильевич Тыминскиймен үш ай бойы репетиция жасадық, мен бал биінің не екенін тағы есіме түсірдім: жаттығуда «өлу», өкшеде билеу. Ал мен сахнаның артына келе жатқанда, әр қадамымды сезіндім, жүрегім дүрсілдеп кетті. Бұл соншалықты күшті қорқыныш болды, мен бала кезімде өнер көрсетуге дейін ешқашан бастан өткердім.
Бұрынғы концерт мен үшін ашық гештальт болып қалғанын енді түсіндім. Меніңше, қоштасатынымды білгенде, мүлде басқаша билеген болар едім. Ал үлкен қыздарым студиядан шығуға дайындалып: «Бұл менің соңғы жолым» деп жатқанда, мен оларды жақсы түсінемін. Олар осы сәтті моральдық тұрғыдан өмір сүреді, бірақ менде ол болмады.
– Анастасия, сіз «Рондо» студиясынан бөлек театрда жұмыс істейсіз. Бұл туралы толығырақ айтып беріңізші.
- Мен театрға Руслан Жұмахметовтың шақыруымен келдім - Мен әртістердің қойылымдарына хореография қоямын, кейде сахнаға өзім шығамын. Біз театрдың бас режиссері Оксана Малушамен кешкі қойылымдарда, ал Руслан Жұмахметовпен балалар спектаклінде жұмыс істейміз. Сондай-ақ Мәскеу мен Уфадан келген режиссерлермен жұмыс істеудің қызықты тәжірибесі болды.
Мен режиссерлеріміздің шығармашылық күш-қуатына шын жүректен тәнтімін, өйткені әрбір спектакль – орасан зор еңбек және олардың оны дайындауға қаншалықты күш салғанын көріп тұрмын. Жаттығуларға келер болсам, мен осы энергиядан тура мағынада тамақтанып, шабыттанамын. Және бұл менің шығармашылық дамуыма оң әсер ететіні сөзсіз. Театр – мүлде басқа әңгіме. Студияда шешімді өзім қабылдаймын, ал театрда режиссер, тапсырма, қаңқа бар. Әр жолы бұл сынақ пен тәжірибе. Менің көз алдымда сиқыр туады: алғашында, бірінші репетицияда ештеңе анық емес, содан кейін бәрі музыкамен, костюмдермен, жарықпен және реквизиттермен толып кетеді. Ал қойылым алдында: «Уау!» деп ойлайсың. Бұл өте керемет.
Мен бір бағытта тармақталдым: студияда балалармен және ата-аналармен, ал театрда ересек әртістермен жұмыс істеймін. Бұл мүлдем басқа көзқарас.
Мен үшін театрда сахнаға шығу - ерекше толқу. 9-10 жыл ұстаздық еткеннен кейін мен бидегі мансабым аяқталды деп ойладым. Сосын сыртқа шығып билеуге мүмкіндік туды. Бірақ бұл байқау немесе концерт сияқты емес. Сол жерде дайындалып, музыкаға шығып, билеп, кетіп қалдың. Бірақ спектакльде сіз сахнада барсыз: өмір сүру, жүру, қимылдарды орындау керек, содан кейін музыка қосылады, сіз билейсіз, содан кейін сахнада өміріңізді жалғастырасыз, кейде тіпті өз сөздеріңізді енгізесіз. Мен үшін бұл қиын болды: мен мұны істей аламын ба?
Білесіз бе, осы тәжірибеден кейін мен актерлерге мүлдем басқаша қарай бастадым. Бұрын хореограф ретінде мен: «Неге қадам жасамадың, неге уақытында қосылмадың?» деп ойлайтынмын. Енді мен актердің жұмысы қаншалықты көп тапсырмалы екенін және олардың қандай тамаша жігіттер екенін түсіндім! Бұл өте полярлық сезімдер, мен театрдың маған педагогика мен шығармашылықты біріктіру мүмкіндігін беріп жатқанына қуаныштымын.
- Айтыңызшы, сізді биден басқа не шабыттандырады? Ал сіз күшіңізді қалай қалпына келтіресіз?
– Шынымды айтсам, барлығы дерлік бимен байланысты. Тіпті демалу да жиі соларға әкеледі. Бірақ мен жаяу серуендеуді және жаттығу залында жаттығуды өте жақсы көремін. Телехикаяларды көру және сандар бойынша сурет салу - өзіңізді алаңдатудың өте жақсы тәсілі.
– Rondo студиясын дамыту бойынша қандай жоспарларыңыз бар?
- Мен ашық аспан астындағы жарыстардың көбірек болғанын қалаймын. Саяхат балалардың ой-өрісін айтарлықтай кеңейтеді. Сондай-ақ балалардың әртүрлі стильдерді сынап көруі және жан-жақты болуы үшін репертуарды дамыту маңызды.
- Қазір не туралы армандайсың?
- Ең өзекті мәселеге қатысты шығар: күйзеліс азайып, қойылымдар оңай туылуы үшін - олар бірден сәтті шығып, балаларға да, көрермендерге де рахат әкеледі. Ал жеке армандар туралы айтатын болсақ, мен солтүстік жарықты көріп, киттермен жүзгім келеді.
– Сұхбатыңызға көп рахмет, Анастасия! Барлық армандарыңыздың орындалуына тілектеспіз!
